آیا بیماری دیابت بر سلامت پاها اثر میگذارد؟ - وبلاگ تجهیزات الکترونیک

به گزارش وبلاگ تجهیزات الکترونیک، دیابت، بیماری است که در آن بدن قادر به فراوری انسولین نیست و یا نمی تواند به طور موثر از آن استفاده کند.افرادی که مبتلا به بیماری دیابت هستند در معرض ابتلا به زخم های پا که ناشی از طولانی شدن قند خون بالا است، هستند.

تاثیر دیابت بر سلامت پا

دیابت از 3 طریق سلامت پاها را تحت تاثیر قرار می دهد. دیابت به واسطه 3 عارضه درگیری پوستی، درگیری اعصاب و درگیری عروقی می تواند باعث بروز تظاهرات مختلف در پا گردد.

دیابت با از بین بردن غدد چربی پوست پا باعث ایجاد خشکی در این ناحیه می گردد. افزایش خشکی پا نیز می تواند با ایجاد ترک پوستی، زمینه را برای بروز زخمهای دیابتی مستعد کند. از طرفی ناخن های افراد دیابتی معمولا ضخیم و شنماینده شده و مستعد زخم می شوند.

نوروپاتی یا گزگز، مورمور و احساس سوزش و گرما در ناحیه پا به خصوص شب ها، از دیگر شکایات معمول افراد دیابتی است که معمولا در موارد دیابت طولانی مدت رخ می دهد.

در صورت کنترل نشدن قند خون، دیابت حتى می تواند حس موقعیت پا را از بین ببرد. در این شرایط، بیمار به دلیل بی حسی در ناحیه پا ممکن است دچار زخم و حتی شکستگی استخوانی گردد و از آن بی خبر بماند. این عارضه در بیماران دیابتی تحت عنوان مفصل شارکو شناخته می گردد.

عکسبرداری از پای این بیماران نشان می دهد اغلب استخوان های پا شکسته شده و در محل نامناسب قرار گرفته اند. یکی دیگر از درگیری های دیابت، درگیری و تنگی عروق و اختلال در خونرسانی شریان ها یا سرخرگ ها به پاست. این عارضه معمولا با ریزش موهای پا و براق شدن پوست پا خود را نشان می دهد.

بعلاوه می تواند باعث بروز زخم و پای دیابتی گردد. این زخمها در صورت کنترل نشدن قند به سختی بهبود پیدا می نمایند و می توانند منجر به عوارض خطرناک مثل عفونت و قطعی اندام شوند.

به تمام افراد دیابتی توصیه می گردد برای حفظ سلامت پا، قند خون خود را تحت کنترل نگه دارند و هر روز پاها را به طور کامل معاینه نمایند. بعلاوه باید از جوراب و کفش مناسب استفاده نمایند و هر بار بعد از رسیدن به خانه پای خود را بشویند و خشک نمایند.

برای پیشگیری از خشکی پوست نیز می توانند پا را با کرم مرطوب نمایند. این افراد نباید ناخن های خود را از سرانجام کوتاه نمایند، بلکه باید اجازه دهند ناخن مقداری بلند گردد و بعد تا سر انگشت آن را کوتاه نمایند. در غیر این صورت ممکن است ناخن در گوشت فرو برود و باعث ایجاد زخم و عفونت گردد.

وقتی شست متورم، قرمز و دردناک می گردد!

نقرس به دلیل افزایش سطح اسید اوریک در خون ایجاد می گردد. عوامل مختلفی از جمله مصرف برخی داروها، رژیم غذایی نامناسب، زیاده روی در مصرف الکل، نارسایی کلیوی و اختلالات ژنتیکی در بروز این بیماری دخیل هستند.

در نقرس، سطح بالای مونو سدیم اورات در بدن رسوب می نماید. با توجه به محل رسوب مونو سدیم اورات، نقرس می تواند علائم متفاوتی در اعضای مختلف بدن ایجاد کند. برای مثال رسوب در کلیه با ایجاد سنگ کلیه خود را نشان می دهد. رسوب در مایع مفصلی نیز با تهاجم نوتروفیل ها (سلولهای التهابی خون) به مفاصل و التهاب و درد همراه است.

در واقع یکی از نشانه های شایع و ابتدایی نقرس، درد و تورم در مفصل اول انگشست شست پاست. درگیری مفصلی نقرس 1 تا 2 هفته زمان می برد تا بهبود یابد. اغلب حملات آن نیز صبح ها در پی خوابیدن آغاز می شوند.

ریشه یابی احساس سرما یا گرما در پا

گروهی از بیماری ها می توانند بخشی از تظاهرات خود را با اختلال در حس دما در پا نشان دهند. برای مثال کم کاری تیروئید، نارسایی قلبی و تنگی عروق، می توانند با ایجاد اختلال در خونرسانی به سرانجامی پا موجب بروز حس سرما در پا شوند. این عارضه معمولا با درمان بیماری زمینه ای رفع می گردد.

البته دلیل حس سرما در پا خیلی اوقات ناشناخته است. احساس گرما در پا نیز می تواند به درگیری اعصاب حسی مربوط باشد. افرادی که برای مدت طولانی به دیابت مبتلا هستند اغلب هنگام غروب یا موقع خواب به دلیل درگیری اعصاب حسی دچار احساس داغی در پا می شوند، مانند آنکه پا روی زغال قرار گرفته باشد.

گزگز و بی حسی خبر از اختلال عصبی می دهد!

گزگز و بی حسی در پاها معمولا ناشی از درگیری اعصاب حسی است. این درگیری می تواند در زمینه بیماریهای مختلف مثل دیابت رخ دهد. برای دلیل یابی حس گزگز و بی حسی در پاها باید به الگوی آن دقت کرد. برای مثال درگیری عروق و اعصاب حسی در دیابت معمولا با الگوی دستکش و جوراب رخ می دهد؛ یعنی بیمار علائم حسی را فقط در مناطقی تجربه می نماید که با دستکش و جوراب پوشانده می شوند.

درگیری اعصاب سیاتیک به دلیل دیسک کمر از دیگر دلایل بروز گزگز و بی حسی در پاست. این نوع درگیری معمولا باعث حس گزگز در قسمت داخلی پا و شست پا می گردد.

درگیری در شاخه های دیگر عصب نیز می تواند باعث گزگز در قسمت خارجی پا و انگشت های کوچک پا گردد. در واقع هر یک از اعصاب با یک قسمت از پا در ارتباط هستند و با توجه به عصب درگیر شده، ناحیه گزگز و مورمور می تواند متفاوت باشد.

منبع: سایت راستینه

منبع: راسخون